Íscalle Lingua

De Jalisia ó estranxeiro.

Comúns a nivel terrestre

Filed under: Álex e as súas cousas — 5 de Agosto de 2012 @ 19:10

Despertas. Xa son as 11:30, coma sempre. Levantaste e vas ao baño dando tumbos, dudando de se acabas de chegar dun festa ou se te acabas de levantar. Pasas por diante da cociña e túa nai saúdate cun enerxético “Bos días”, pero ti xa fas coma teu pai e pasas de todo. Arrímaste uns 5 segundos a mesa de mármore e poste a contemplar o mundo que te rodea, como se foras un recén nado que ve todo por primeira vez. Logo enfríache o cu e volves para a habitación. Meteste debaixo das mantas que quedaron encima da cama despois do furacán que veu de noite, e que aínda conservan ese punto morno e agradábel que só se logra ao durmir pola noite. Quedas expectante. Deixas que a túa mente viaxe á deriva como unha folla de outono o fai polo río que pasa polo Pontillón (Asi lle chaman os vellos da miña aldea, inda que creo que nunca escribiron semellante nome!) Na túa viaxe está todo en branco, pero deseguida comezan a aparecer cousas. Un tsunami de ideas que abranguen o teu cerebro a esa mala hora da mañán, e fan que non te enteres nin do que pensas. Pero coma sempre, alguén ou algo é diferente e destaca. Postea pensar nea idea. Daslle voltas e poste a darlle forma. Mais non se ve claro…Acéndeseche o led que tes na cachola! E sen querer o tue corpo xa se pon a traballar para cumprir o obxetivo. Colles o portátil que che regalaron un día despois de “Que é o que pasa a un día de cumplir os 16?”. O que tiña pensado o cerebro interrumpese pola tentación. A tentación de matar o gusanillo dos donuts que non fai mais que revulir nos anuncios. Abres o tuenti. Oh! Hoxe é o cumple de Belén. Que porcos os da Paris que non lle fixeron a dedicatoria…Felicítala cun “Moitas felicidades !!” Sendo seu amigo vai cousa tan sosorria! Pero o cerebro está alerta por ir facer o que se lle ocorreu ao led. E agora inda está máis extrovertido tras ver o chat do tuenti e que non pasara nada. Necesita plasmarse nunha linguaxe que o resto dos cerebros entendan. Vas ao blogaliza.org e entras en iscallelingua. Bonito nome se lle ocorreu á miña compañeira de blog e amiga Noemi. Esperade que vou ao médico e volvo despois…

 

Despois de 6 horas xa estou aquí! Tedes que perdoar non teño boas novas do médico :S Por certo! Espera un segundo, a miña idea era plasmar as miñas emocións que tiña pola mañán, mais emocioneime tanto no principio… que xa non tería sentido contarvos o que sentía… Mellor falamos no próximo artigo, que as noticias do médico deixaronme inda máis tocado do que estaba e non teño ganas de seguir a escribir.

Non hai comentarios

No comments yet.

RSS feed for comments on this post.

Sorry, the comment form is closed at this time.